در پی پاسخ برای ما
در طی این حوادث و سپس فجایع اخیر یک پرسش ذهن مرا طوری درگیر خود کرده بود که هیچ جوابی برای آن مفروض نداشتم و توان پرسیدن از طرف سوال هم نبود و آن این سوال بود که آنها که ما بنام بسیجی و طرفداران ایدئولوژیک نظام میشناسیم چه موضعی ، نه در برابر کاندیداتوری میرحسین موسوی و یا مهمدی کروبی ، بلکه در برابر جبهه گیری علنی نظام و سیستم مرکزی نظام در مواجهه با رای ملت و خواست مردم و سپس اتخاذ شیوه های قهر آمیز و خشونت بار ، اختیار کرده اند.
ساده ترین صورت آن دیدن آنهایی بود که ما بلحاظ صوری آنها را ایشان میدانستیم که حضور بی سابقه آنها در راهپیمایی های اخیر و اعتراضات همه ما را مبحوت ساخته بود، ایشانی که در همان نگاه اول، موضعی دوطرفه - ما نسبت به ایشان و ایشان نسبت به ما - همیشه باعث دوری شده بود و آن روزها کمک آنها به همان دخترک بد حجاب (از نگاه آنها) و آن پسرک غیر خودی(ایضا) و بعد تصویر ایشان در عکس های منتشره که حاکی از درگیری آنها با نیروهای سرکوبگر بود موید یک نکته بود و آن چیزی نبود بجز اینکه همه ما اهل ایرانیم، همه انسان، برادر و در رویارویی با خطری که میتواند کشور ما را به سوی پرتگاهی بی بازگشت ببرد همدوش و همسان هم و فارغ از تقسیم بندی خودی، غیر خودی و ما و ایشان ، هم دل و هم رای قرار گرفتیم.
و دیگر آنها که پشتیبانان ایدئولوژیک و جانبرکفان نظام به عنوان بسیجی، سپاهی و حزب الهی میشناسیم که بخصوص در این شرایط نزدیک شدن به آنها خطرناک مینمود.
ولی گاهی این خطر را به جان خریدن ارزش خروج از تحدید سی ساله ای را دارد که شاید منجر به همدلی جدیدی گردد. در این مهم با نا باوری بسیاری از بسیجیان را دیدم که در غم فاجعه شنبه همراه ما اشک ریختند و شبهاتی را در باره آنچه امروز بنام بسیج معرفی میکنند مطرح کرده اند.
من در این وبلاگ به پوشش خبری این روزها نخواهم پرداخت که همه دوستانم و سرویس های خبری به آن مشغولند، آنچه من در اینجا خواهم آورد، اظهارات و نوشته های دیگر هموطنان ما، ایشان، است که ما هنوز هم آنها را غیرخودی و حتی حاضر به گوش دادن به آنها نیستیم. امید وارم راهی تازه برای برادری و همدلی ما با ایشان - از نگاه ما - و غیر خودی ها با خودی ها - از نگاه ایشان - برای رسیدن به آرمان ایران آزادمان گشوده شود.
بعنوان پاسخ برای ایشان
برادران عزیز ما، من این وبلاگ را گشوده ام تا ما بتوانیم حرفهای شما را بشنویم، راهی برای انعکاس نظرهای شما که این انفکاک بین ما و شما حای مانع از این شده که ما به وبلاگ های شما سرک بکشیم و ببینیم و بدانیم که شما نیز دغدغه ای جز سربلندی و آزادگی ندارید. این روزها ما با شما، دوشادوش هم، در پی احقاق حق و سربلندی ایرانمان و مبارزه با جور و دروغ و دسیسه مبارزه کردیم. ما از شماییم و شما از ما اگر ما را خودی بدانید. اگر تمام مردم ایران را غیر خودی و بیگانه از خود ندانید که همه ما فرزندان یک ملتیم با آگاهی های متفاوت، با دیدگاه های متفاوت و با دغدغه های متفاوت که در یک مورد موافقیم و آن عزت و بزرگی ایران و ایرانی است.
این مهم بدون یکپارچگی میسر نمیشود و اگر هم بشود شیرینی ندارد که تنها یکی از ما در آن دخیل بوده باشد.
با هم، دوشادوش هم، یک پارچه و یک صدا برای ایران سربلند
در طی این حوادث و سپس فجایع اخیر یک پرسش ذهن مرا طوری درگیر خود کرده بود که هیچ جوابی برای آن مفروض نداشتم و توان پرسیدن از طرف سوال هم نبود و آن این سوال بود که آنها که ما بنام بسیجی و طرفداران ایدئولوژیک نظام میشناسیم چه موضعی ، نه در برابر کاندیداتوری میرحسین موسوی و یا مهمدی کروبی ، بلکه در برابر جبهه گیری علنی نظام و سیستم مرکزی نظام در مواجهه با رای ملت و خواست مردم و سپس اتخاذ شیوه های قهر آمیز و خشونت بار ، اختیار کرده اند.
ساده ترین صورت آن دیدن آنهایی بود که ما بلحاظ صوری آنها را ایشان میدانستیم که حضور بی سابقه آنها در راهپیمایی های اخیر و اعتراضات همه ما را مبحوت ساخته بود، ایشانی که در همان نگاه اول، موضعی دوطرفه - ما نسبت به ایشان و ایشان نسبت به ما - همیشه باعث دوری شده بود و آن روزها کمک آنها به همان دخترک بد حجاب (از نگاه آنها) و آن پسرک غیر خودی(ایضا) و بعد تصویر ایشان در عکس های منتشره که حاکی از درگیری آنها با نیروهای سرکوبگر بود موید یک نکته بود و آن چیزی نبود بجز اینکه همه ما اهل ایرانیم، همه انسان، برادر و در رویارویی با خطری که میتواند کشور ما را به سوی پرتگاهی بی بازگشت ببرد همدوش و همسان هم و فارغ از تقسیم بندی خودی، غیر خودی و ما و ایشان ، هم دل و هم رای قرار گرفتیم.
و دیگر آنها که پشتیبانان ایدئولوژیک و جانبرکفان نظام به عنوان بسیجی، سپاهی و حزب الهی میشناسیم که بخصوص در این شرایط نزدیک شدن به آنها خطرناک مینمود.
ولی گاهی این خطر را به جان خریدن ارزش خروج از تحدید سی ساله ای را دارد که شاید منجر به همدلی جدیدی گردد. در این مهم با نا باوری بسیاری از بسیجیان را دیدم که در غم فاجعه شنبه همراه ما اشک ریختند و شبهاتی را در باره آنچه امروز بنام بسیج معرفی میکنند مطرح کرده اند.
من در این وبلاگ به پوشش خبری این روزها نخواهم پرداخت که همه دوستانم و سرویس های خبری به آن مشغولند، آنچه من در اینجا خواهم آورد، اظهارات و نوشته های دیگر هموطنان ما، ایشان، است که ما هنوز هم آنها را غیرخودی و حتی حاضر به گوش دادن به آنها نیستیم. امید وارم راهی تازه برای برادری و همدلی ما با ایشان - از نگاه ما - و غیر خودی ها با خودی ها - از نگاه ایشان - برای رسیدن به آرمان ایران آزادمان گشوده شود.
بعنوان پاسخ برای ایشان
برادران عزیز ما، من این وبلاگ را گشوده ام تا ما بتوانیم حرفهای شما را بشنویم، راهی برای انعکاس نظرهای شما که این انفکاک بین ما و شما حای مانع از این شده که ما به وبلاگ های شما سرک بکشیم و ببینیم و بدانیم که شما نیز دغدغه ای جز سربلندی و آزادگی ندارید. این روزها ما با شما، دوشادوش هم، در پی احقاق حق و سربلندی ایرانمان و مبارزه با جور و دروغ و دسیسه مبارزه کردیم. ما از شماییم و شما از ما اگر ما را خودی بدانید. اگر تمام مردم ایران را غیر خودی و بیگانه از خود ندانید که همه ما فرزندان یک ملتیم با آگاهی های متفاوت، با دیدگاه های متفاوت و با دغدغه های متفاوت که در یک مورد موافقیم و آن عزت و بزرگی ایران و ایرانی است.
این مهم بدون یکپارچگی میسر نمیشود و اگر هم بشود شیرینی ندارد که تنها یکی از ما در آن دخیل بوده باشد.
با هم، دوشادوش هم، یک پارچه و یک صدا برای ایران سربلند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر